در هتل ساحلی یک دریاچه، میشل پیکولی با ژان-لوک گدار درباره صدمین سالگرد سینما گفتگو می‌کند. گدار می‌پرسد چرا وقتی تاریخ فیلم به موضوعی فراموش‌شده تبدیل شده است، باید تولد سینما را جشن گرفت. پیکولی در طول مدت اقامتش در هتل، فرضیه گدار را به چالش می‌کشد و آن را آزمایش می‌کند.

فیلم «اینجا و جایی دیگر» نام خود را از تصاویر متضادی گرفته است که از فداییان فلسطینی و یک خانواده فرانسوی در حال تماشای تلویزیون در خانه نشان می‌دهد. این اثر که در ابتدا توسط گروه ژیگا ورتوف به عنوان فیلمی درباره مبارزان آزادی‌خواه فلسطینی فیلمبرداری شده بود، بعدها توسط گدار به همراه آن ماری میویل بازسازی و تدوین شد.

در حین ساخت یک فیلم ویدئویی درباره یک چاپخانه کمونیستی، یک عضو اتحادیه و یک فعال چپ‌گرا درباره نحوه ارائه اطلاعات خود بحث می‌کنند؛ به ویژه اینکه چگونه برای دو تصویر خاص زیرنویس بنویسند: یکی از اعتراضات در پرتغال و دیگری از اعتصاب در فرانسه. یکی از آن‌ها تصمیم می‌گیرد به پسرش که یک کارگر یدی است و همراه با دوست‌دخترش در خارج از پاریس زندگی می‌کند نامه بنویسد و از مشکلاتش به این مرد جوان بگوید.